ΦόρουμΠόρταλΕικονοθήκηΗμερολόγιοΕγγραφήΣύνδεση

Μοιραστείτε | 
 

 Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
msp
vstromhellasforum Enthusiast
vstromhellasforum Enthusiast


Ηλικία : 40
Τόπος : Αθηνα
Registration date : 27/10/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας   Παρ Μαϊος 25 2012, 20:54

Τι σχέση μπορεί να έχει ο κουρασμένος όχλος ενός τρόλεϊ με τους ένοχους πολιτικούς της σημερινής Ελλάδας;

Μεσημέρι καθημερινής. Σε ένα τρόλεϊ, κάπου στη Σταδίου. Γεμάτο κόσμο. Ζέστη αποπνικτική.

«Θέλετε να κλείσουμε τα παράθυρα, θα ανοίξω το air-condition να δροσιστούμε καλύτερα όλοι!» ακούω να λέει ο οδηγός. Την αμηχανία διαδέχτηκαν η σιωπή και η αδιαφορία. Οκ, δεν έβγαλε και ντουντούκα, ακούστηκε όμως σχεδόν από όλους. Σε λίγο το επανέλαβε πιο επιτακτικά. Το βλέμμα παράκλησης μέσα από τον εσωτερικό καθρέφτη τα μαρτυρούσε όλα. Είχε σκάσει ο άνθρωπος, όπως και οι περισσότεροι εκεί………
μέσα. Αδιαφορία και πάλι.

Είπα να κάνω δειλά-δειλά τα πρώτο βήμα. Οπλίστηκα με… θάρρος, βγήκα στο προσκήνιο και τα έπαιξα όλα για όλα! Έκλεισα δύο παράθυρα! Τότε είδα και έναν άλλο επιβάτη λίγο πιο μέσα να κάνει το ίδιο πράγμα. Το αυτονόητο δηλαδή, που όμως φάνταζε σαν πράξη υψίστης τόλμης μέσα σε ένα τιγκαρισμένο τρόλεϊ γεμάτο ζευγάρια μάτια να σε κρίνουν αυστηρά.

Σχεδόν ένιωσα ένοχος. Βρήκα όμως τα λόγια να ζητήσω από κάτι κυρίες με μαλλί λάχανο και ψεύτικες πέρλες στο λαιμό να κλείσουν και αυτές με τη σειρά τους το παράθυρό δίπλα τους. Με κοίταξαν σα να τους ζητούσα να ξυρίσουν το κεφάλι τους και να γλωσσοφιλήσουν η μία την άλλη. Η πρώτη, η πιο κοκέτα, μου γύρισε την πλάτη «φτύνοντάς» μου την απαξίωση της. Η δεύτερη μου χάρισε την κλασσική ελληνική κίνηση με το χέρι, αυτό το «ωχ μωρέ» (έχουμε και άλλα βάσανα). Η τρίτη όμως ήταν και η φαρμακερή (έπρεπε να το ξέρω), αφού μου σέρβιρε την αποστομωτική απάντηση «ναι, καλά και μετά να μη μπαίνει αέρας». Η επεξήγηση ότι εδώ και λίγη ώρα το air-condition είναι ανοιχτό, δεν στάθηκε ικανή να συγκινήσει τα μπλε βαμμένα βαριά βλέφαρά της αφού προφανώς μέσα στο μυαλό της είχε απόλυτο δίκιο ή και να μην είχε λίγο την ένοιαζε γιατί πάντα είχε, no matter what.

Κοίταξα στο βάθος. Κόσμος από όλα τα ηλικιακά γκρουπ, από όλες τις κοινωνικές ομάδες. Κουρασμένοι και ιδρωμένοι (helloooo κλείστε το γ ….. ο το παράθυρο μη φύγει η δροσιά του air condition!!!). Ανάμεσά τους και ένας τύπος που λίγο πριν στην στάση είχε αρνηθεί να δώσει το –μόλις αναμμένο- τσιγάρο του σε έναν άστεγο που τον παρακαλούσε προτιμώντας απλά να το πετάξει κάτω επιδεικτικά, αλλά και μία κυρία που αντέδρασε σαν κάποιος να ήθελε να τη βιάσει όταν ένας νεαρός, που εκείνη τη στιγμή τελείωνε τη διαδρομή του, της προσέφερε ευγενικά το εισιτήριό του.

Στάση. Οι πόρτες άνοιξαν και μπήκανε και άλλοι. Ένας ηλικιωμένος καλοντυμένος κύριος που καθόταν κάποια καθίσματα πιο πέρα, στη μέση περίπου, γύρισε στους από πίσω του και επανέλαβε με μία δόση απελπισίας στην φωνή του και για τέταρτη φορά συνολικά νομίζω, τα λόγια του οδηγού. Το πιο ενδιαφέρον- από κοινωνιολογικής άποψης – ήταν ότι σε άκουγαν, σε κοιτούσαν μέσα στα μάτια, σε άφηναν να τους το πεις ξανά και ξανά και μετά απλά γυρνούσαν – ενοχλημένοι (Wink – το βλέμμα αλλού. Κανένα άλλο παράθυρο δεν έκλεισε μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου λίγες στάσεις πιο μετά.

Θα μπορούσε να ήταν ένα ακόμα καθημερινό τυχαίο γεγονός. Άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά που έμπαινα σε τρόλεϊ, ούτε η πρώτη που αντιμετώπιζα ένα τέτοιο σκηνικό. Ίσως να έφταιγε η ζέστη, το timing ή η δική μου διάθεση αλλά αυτή τη φορά με ενόχλησε πιο πολύ από ποτέ. Κατά έναν τρόπο ένιωσα θεατής σε ένα interactive θεατρικό έργο βασισμένο στη μαγιά του σύγχρονου Έλληνα. Του βασανισμένου Έλληνα της κρίσης, της αυστηρής φορολογίας, των μειωμένων συντάξεων, της αδικίας. Του κουτοπόνηρου Έλληνα, της εύκολης λύσης, του συμφέροντος, της προσωπικής του καλοπέρασης και βολής. Των νέων παιδιών που βλέπουν τα όνειρά τους να πληρώνονται 300 ευρώ. Των εργαζόμενων που γυρνάνε σπίτι μετά από ένα κοπιαστικό 10ωρο. Των κουστουμαρισμένων 80άρηδων που θυμούνται με νοσταλγία μία άλλη Ελλάδα, πιο τίμια. Των όμορφων κοριτσιών που κοιτάνε τους μετανάστες με τρόμο στα μάτια και μία μόνιμη σκέψη καρφιτσωμένη στο μυαλουδάκι τους «αχ μη τυχόν με ακουμπήσει αυτός ο βρωμιάρης και μόλις τέλειωσα λούσιμο/βαφή!», άσχετα αν ο λόγος ύπαρξης τους ήταν πιθανότατα ο παππούς τους που βρήκε κάποτε ένα καλύτερο αύριο σαν μετανάστης στην Γερμανία ή την Αμερική του 1950.

Σκέφτηκα ότι την ομορφιά μιας χώρας δεν την φτιάχνουν μόνο τα βουνά και οι θάλασσές της, ούτε το ένδοξο παρελθόν της, αλλά κυρίως οι άνθρωποί της. Οι σημερινοί, όχι οι αρχαίοι, και ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων της συγκεκριμένης χώρας θεωρεί το φιλότιμο βλακεία, την κουτοπονηριά αρετή, το να μην περιμένεις στη ουρά της τράπεζας ένδειξη μίας πολύ ανώτερης ευφυΐας. Τουλάχιστον αυτό έμαθα μεγαλώνοντας στην Ελλάδα των τελευταίων τριάντα χρόνων. Έτσι και τώρα, αν παρατηρούσες προσεκτικά τους επιβάτες αυτής της διαδρομής, θα μπορούσες να διακρίνεις πάνω από τα κεφάλια των περισσότερων να αιωρείται η σκέψη «Χα, σιγά και γιατί να το κλείσω εγώ, άσε καημένε, φτάνω σε 2-3 στάσεις, ας ασχοληθεί άλλος».

Όπως φαντάζομαι σε πολλούς πολιτικούς κάποτε αιωρούνταν μία, παρόμοιας λογικής, σκέψη. Μόνο που τότε δεν είχε να κάνει με το παράθυρο του τρόλεϊ αλλά με τα δανεικά εκατομμύρια «Έλα μωρέ, φάε εσύ τώρα που μπορείς, τι σε νοιάζει για το τι θα γίνει μετά; Αυτό είναι πρόβλημα του επόμενου». Τι σχέση έχει ο κουρασμένος όχλος του τρόλεϊ με τους ένοχους πολιτικούς; Ίσως και καμία, όμως όλοι μεγάλωσαν και γαλουχήθηκαν με τις «ηθικές» αξίες του ίδιου τόπου. Και αν για κάποιον είναι μαγκιά να περνάει με κόκκινο τα φανάρια χωρίς να σκέφτεται τις επιπτώσεις, άλλο τόσο μαγκιά είναι και για κάποιον άλλον που έχει τη δύναμη, να σου γ@μ@ει τη ζωή με μηδαμινές τύψεις. Το μόνο που αλλάζει είναι τα μεγέθη, η πράξη όμως και κυρίως η σκέψη από πίσω της είναι ίδιες.

Εξαιρέσεις υπάρχουν πολλές και δικαιολογίες άλλες τόσες. Αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχα όρεξη για δικαιολογίες. Το να βλέπεις τέτοια απάθεια και ωχαδερφισμό μαζεμένο μέσα σε ένα μικρό τυχαίο τρόλεϊ με έκανε να νιώσω αυτό το περίεργο αίσθημα – αυτό το χαρακτηριστικό ανάμεσα σε θυμό, απογοήτευση και ντροπή. Όχι που είμαι Έλληνας, αλλά που είναι πολλοί από αυτούς.

Γιατί άραγε μας αρέσει να επιδεικνύουμε ανά πάσα καθημερινή στιγμή ότι απλά δεν μας νοιάζει τι συμβαίνει τριγύρω μας; Ή μήπως αυτό μπορεί να φανεί μόνο σε κάτι πολύ σημαντικό και όχι σε μία στιγμή ρουτίνας; Σε μία χώρα όπου η ομαδικότητα και ο συλλογικός νους απλά δεν υφίστανται – ας το πάρουμε χαμπάρι επιτέλους – είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας, ναι αυτό το ίδιο που δε λέει να κλείσει ένα παράθυρο. Και αυτό είναι μάλλον το πιο δυσάρεστο αλλά και το πιο δύσκολο να αλλάξει από όλα τα παραπάνω.
Όσες εκλογές και να γίνουν.

kafeneio-gr.blogspot.com


Έχει επεξεργασθεί από τον/την msp στις Παρ Μαϊος 25 2012, 21:37, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://log-css-clan.page.tl/Home.htm
geoman87
Member
Member


Ηλικία : 29
Τόπος : Αιγαλεω,Αττικη
Registration date : 10/02/2011

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας   Παρ Μαϊος 25 2012, 21:12

Κατ'αρχην πολυ ωραιο το αρθρακι..

Εγω προσωπικα θα διαφωνησω σε 2-3 θεματακια...

Ενα ειναι για το φιλοτιμο που λεει παραπανω...Για οποιον εχει ταξιδεψει στο εξωτερικο ισως και να με δικαιολογει...

Θεωρω οτι οσο και αν δεν φαινεται..καπου βαθια μεσα του ο Ελληνας εχει ακομα φιλοτιμο...σε αντιθεση με την ''πολιτισμενη'' Ευρωπη.


Επισης αυτο το παραδειγμα ειναι ενα κλασσικο παραδειγμα ''ψυχολογιας του πληθους''....

Ειναι επιστημονικα αποδεδειγμενο και εχουν γινει επανηλημενως πειραματα για το πως δρα ο αθρωπος μεσα σε πληθος....

Αυτο δεν σημαινει βεβαια οτι σε ενα μεγαλο βαθμο εχει πεσει μεσα σε πολλα πραγματα....

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
msp
vstromhellasforum Enthusiast
vstromhellasforum Enthusiast


Ηλικία : 40
Τόπος : Αθηνα
Registration date : 27/10/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας   Παρ Μαϊος 25 2012, 21:40

Γενικά δεν έχει άδικο σαν κείμενο, αλλά θεωρώ πως ίσως τελικά ο Έλληνας χρειάζεται μία κρίση για να ξαναγεννηθεί η ενότητα μεταξύ μας που μας κάνουν ένα σπουδαίο έθνος!
Το άσχημο είναι πως μόνο μέσα από κρίσεις και καταστροφές έρχεται η αφύπνιση!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://log-css-clan.page.tl/Home.htm
stam
vstromhellasforum Fanatic
vstromhellasforum Fanatic


Ηλικία : 32
Τόπος : πάνω στη σέλα...
Registration date : 19/11/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας   Παρ Μαϊος 25 2012, 22:06

όμως δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι ο κόσμος στην πόλη αποξενώνεται ολοένα και περισσότερο...
παλιά έβλεπες στα τρόλει κόσμο άγνωστο να πιάνει κουβέντα μεταξύ του... θυμάμαι τα παιδάκια να τα σηκώνουν οι γονείς
για να καθήσουν ενίοτε οι γηραιότεορι και αυτοί με τη σειρά τους αντάμειβαν την κίνηση με ένα χάιδεμα του κεφαλιού, μια
ζεστή κουβέντα...
ο κόσμος δεν φοβόταν να μοιραστεί τις σκέψεις του...
το να δεις κάποιον να χαλάει το λάστιχο του παραθύρου απέναντί σου σήμερα είναι κάτι που σε κάνει να κοιτάς αλλού...
"δεν είναι δικό μου πρόβλημα" λες... όμως κάποτε, θα τον πέταγες έξω με τις κλωτσιές και θα τον μάζευε ο μπασκίνας της
γειτονιάς και θα του ριχνε και ένα κούρεμα γουλί... αυτό το τελευταίο δεν το χω δει με τα μάτια μου, αλλά υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που ζήσαν πριν από μένα
τώρα βέβαια όλα αυτά είναι χουντικά, αναχρονιστικά κι εμείς ζούμε σε μια Δημοκρατία, και μάλιστα σύγχρονη...
"μα καλά είσαι τόσο χωριάτης να πιάνεις κουβέντα με τον πάσα ένα...;" τον γείτονά σου στην πολυκατοικία όταν κατεβαίνει
με το ασανσέρ ανεβαίνεις με τις σκάλες για να μην τον πετύχεις... ή αν απαντηθείτε κουνάς το κεφάλι και γρυλίζεις ένα βιαστικό "..σπέρα"...

και κάτι άλλο George....
πράγματι υπάρχει και η ψυχολογία του πλήθους...
αλλά αυτό το πλήθος πια δεν έχει ψυχή... το ψεκάζουν και του ξεπλένουν τον εγκέφαλο κάθε μέρα...
και του 'χουν βιάσει την ψυχή από καιρό...

πολύ καλό το κείμενο Μιχάλη. Μπράβο για την ψαριά...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
socrates
vstromhellasforum Fanatic
vstromhellasforum Fanatic


Τόπος : Αθήνα, Χαλκίδα
Registration date : 25/06/2010

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας   Παρ Μαϊος 25 2012, 22:46

Δεν ξέρω αν υπάρχει η όχι φιλότιμο, αλλά λείπει η ευγένεια. Αυτό δεν έχει να κάνει με την οικονομική κατάσταση, δεν έχει να κάνει με την μόρφωση αλλά με το τι άνθρωπος είναι ο καθένας από εμάς πραγματικά και πόσο σέβεται τους συνάνθρωπούς του.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
alexmon
vstromhellasforum Fanatic
vstromhellasforum Fanatic


Τόπος : ΠΑΤΡΑ
Registration date : 05/09/2010

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας   Παρ Μαϊος 25 2012, 22:57

η ευγένεια πηγάζει απο το που προέρχεται ο καθένας.βλέπε οικογένεια,μόρφωση-παιδεία,κοινωνικός και φιλικός περίγυρος,ποιότητα ζωής.τρόπος ζωής κλπ.κλπ.βέβαια μεταλλάσεται σύμφωνα και με τις συγκυρίες της ζωής και τις αλλαγές της κοινωνίας.έτσι λοιπόν απο τον καθένα χαρακτηρίζεται,άλλοτε σαν αγένεια και αλλότε ως κατάρευση των ηθών και εθίμων.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
toumpanos
vstromhellasforum Fanatic
vstromhellasforum Fanatic


Ηλικία : 35
Τόπος : νεα σμυρνη
Registration date : 31/01/2008

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας   Σαβ Μαϊος 26 2012, 14:37

msp έγραψε:
Γενικά δεν έχει άδικο σαν κείμενο, αλλά θεωρώ πως ίσως τελικά ο Έλληνας χρειάζεται μία κρίση για να ξαναγεννηθεί η ενότητα μεταξύ μας που μας κάνουν ένα σπουδαίο έθνος!
Το άσχημο είναι πως μόνο μέσα από κρίσεις και καταστροφές έρχεται η αφύπνιση!

Kαι η αλληλοφαγωμάρα..
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
msp
vstromhellasforum Enthusiast
vstromhellasforum Enthusiast


Ηλικία : 40
Τόπος : Αθηνα
Registration date : 27/10/2009

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας   Σαβ Μαϊος 26 2012, 16:18

toumpanos έγραψε:
Kαι η αλληλοφαγωμάρα..

Αυτή μάλλον έρχεται όταν έχεις λύσει όλα σου τα προβλήματα και δεν κινδυνεύεις με αφανισμό!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://log-css-clan.page.tl/Home.htm
 

Είμαστε χαμένοι από χέρι, όχι κάποιου πολιτικού, αλλά από το δικό μας

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
 :: ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ.... :: Απόψεις....-
Μετάβαση σε: